Do it and do it and do it and do it…

‘I gotta feeling, that tonight’s gonna be a good night!’ schalde op 7 september ‘s avonds door Zandfoort aan de Eem, bij de lancering van de twirlskalender. Eerder die dag waren de Black Eyed Peas op 3FM al langsgekomen, ook voor de twirls. En zondag hoorde ik het nummer weer.

Amsterdam, 17 oktober 2010. In mijn leven een bijzondere dag, want na een half jaar trainen ben ik er klaar voor: met de twirls 8 kilometer hardlopen tijdens de Amsterdam Marathon. We zijn opgewonden. We hebben er zin in. Ik weet dat ik het kan, maar ik weet niet hoe lang ik erover zal doen. Het startschot hoor ik niet, maar de massa komt in beweging en ik ga mee. Ik ga mee, ik ga mee, ik ga mee! Vertrouwde liedjes met een lekker tempo brengen me op gang. Daar ga ik. De Wanda die het liefst altijd hoge hakken draagt en die met verve uitdraagt dat ze niet van sport houdt. Ik ren over tramrails en vluchtheuvels, door het Vondelpark, langs het Rijksmuseum. Langs veel lieve, juichende, klappende mensen. Langs bandjes en EHBO-posten. In de stralende zon. Amsterdam was nog nooit zo mooi.

Terwijl mijn knieën steeds meer pijn gaan doen en ik nog ongeveer anderhalve kilometer naar de eindstreep moet, komt de vertrouwde beat langs in mijn playlist: ‘Here we come, here we go, we gotta rock. Easy come, easy go, now we on top!’ Is het precies het goede moment? Ik voel de tranen branden. Daar is het stadion! Ik hoef niet meer zover! Maar ik wil nog niet stoppen, want het is zo mooi… Een stem die mijn naam roept. Daar staat mijn dierbare vriendin Liesbeth onverwacht toch langs de route, met haar jongste dochter. Ik roep dat het goed gaat. De pijn is weg.

Ik ben om. Hardlopen is leuk. En finishen in het Olympisch Stadion is waanzinnig mooi. ‘Just do it.’ Gewoon beginnen. Met twee minuutjes. En na twee weken loop je al vijf minuutjes achter elkaar. En na een half jaar… kun je gewoon 8 kilometer hardlopen. In 52 minuten en 33 seconden!

Hoe meer je het doet, hoe beter je wordt. Ik was van plan hier een parallel te trekken met schrijven, maar ik laat het achterwege. Ik wil gewoon nog even dat gevoel vasthouden. Van dat stadion. Die mensen. De muziek. De pijn. Het zweet. De medaille. Volgend jaar weer…

Verslagje van het winkelen met Inge, tien dagen later >>