Filmpje over mij & twitter!

“Voor het Logeion Live Journaal tijdens het Communicatiecongres van de vereniging voor communicatie maakte de gemeente Amersfoort een video-item over een van de vele communicatieprofs in de stad. Het Congres had als thema ’24-7′ en werd gehouden in de Rijtuigenloods op de Wagenwerkplaats. Tekstschrijver Wanda Dijkstra vertelt in het filmpje over haar stad, Twitter, @DeTwirls en het huwelijksaanzoek dat ze via twitter kreeg.”
Gemeente Amersfoort

Toevallig huilen

Er zijn van die dingen die als een granaat inslaan. Die zorgvuldig gesloten deurtjes open rukken en je geen keus laten: je huilt. Nu!

Gisteravond was ik met een groep twirls op het concert van Plan Girls First. De eerste tranen vloeiden bij een aantal dames toen het filmpje over meisjesbesnijdenis voorbij kwam. Ik blokkeer dat. Ik weiger daar gewoon over na te denken. Ik weet dat het bestaat en ik gruwel van de wreedheid, maar als ik erover nadenk, word ik zo boos van machteloosheid… daar kan ik niets mee. Gelukkig kun je bij zo’n filmpje even de andere kant op kijken. Spelen met je telefoon. Het is er niet. Nu even niet.

Even later hielden we het niet allemaal droog bij ‘Stil in mij’ van Martin Buitenhuis, in duet met Paul de Munnik. We sloegen de armen om elkaar heen en schreeuwden met de geëmotioneerde twirl in kwestie zo hard als we konden dat het zo stil is in mij. Heerlijk. Ze droogde haar tranen toen de laatste noten wegstierven en we lachten er met elkaar om. Martin liet het podium aan Paul. Ik zei tegen de tranendrogende twirl: ‘Jij bent geweest. Ik heb ook zo van die liedjes waar ik het niet bij droog houd.’ Ik bedoelde eigenlijk één liedje. Eén heel specifiek liedje. Verder gaat het wel. Maar dat ene liedje knalt altijd direct mijn hart in.

‘Zij verstaat de kunst van bij me horen…’ zette Paul de Munnik op dat moment in. Ik vloekte en begon te huilen. Want echt, mensen, dat is dus dat ene, specifieke liedje. Onbegrijpelijk dat nou net op het moment dat ik aan dat liedje denk, iemand het begint te zingen. Met een orkest, voor duizenden mensen. En daartussen stond ik. Met allemaal lieve twirls om me heen, die natuurlijk wilden weten waarom dit liedje mij zo raakt.

Ik heb het ze verteld. Dit liedje zong de vader van mijn kind voor mij op onze trouwdag. Aan het begin van een huwelijk dat niet lang duurde, maar wel een prachtige, lieve dochter voortbracht, zong hij deze woorden voor mij. Later hebben we het een keer samen gezongen voor mijn grootouders. Het is een prachtig lied. Voor mij hoort dat lied bij iets wat was, maar niet bleef bestaan. Voor keuzes die ik heb gemaakt. Voor een liefde die stierf, maar voortleeft in een meisje waar ik zo intens van hou dat het pijn doet. Begrijp me niet verkeerd: ik ben dolgelukkig met de man waar ik in september mee trouw. Daar gaat het niet om. Het is gewoon menselijk sentiment. Van dat sentiment waar je steeds meer van krijgt, terwijl je ouder wordt.

Haar vader leest dit vast niet. Mocht dat wel zo zijn, dan mag hij het best weten: van dat liedje dat jij toen voor me zong, moet ik nog altijd huilen. Misschien is het gewoon het liedje dat nu hoort bij ons kind. Want zij is absoluut een wonder. Hoe dan ook.

De versie van Frans Halsema op YouTube:

De tekst
Zij verstaat de kunst van bij me horen
In mijn lichaam heeft ze plaats gemaakt voor twee
In mijn ogen woont ze, in mijn oren
Ze hoort en ziet mijn hele leven met me mee

Soms begint ze in mijn hart te zingen
Waar het nacht wordt heeft ze lichtjes aangedaan
En door haar weet ik dan door te dringen
Tot de onvermoede schat van ons bestaan

Zo alleen maar wil ik verder leven
Schuilend bij elkaar
En als ik oud moet worden
Dan alleen met haar

Zij kent al mijn dromen en mijn wanen
Al mijn haast en al mijn honger en mijn spijt
Als ik lach, kent zij alleen de tranen
die daar achter liggen in de tijd

Zo alleen maar wil ik verder leven
Schuilend bij elkaar
En als ik oud moet worden
Dan alleen met haar

Zij is meer dan deze woorden zeggen
In mijn lichaam heeft ze plaats gemaakt voor twee
Maar wie weet een wonder uit te leggen
En een wonder draag ik met me mee

Gelijk is gelijk

Vandaag was in het nieuws dat minster Van Bijsterveldt vindt dat het fenomeen weigerambtenaar ook in de toekomst moet blijven bestaan. Ze bedoelt dus de toekomst van dit land. Dit land waarin we zeggen dat iedereen gelijke rechten heeft. Dat je niemand mag discrimineren op basis van van alles en nog wat, zoals de seksuele voorkeur. Het idee alleen al, trouwens. Iemand discrimineren op basis van seksuele voorkeur. Hoe meer ik erover nadenk, hoe meer ik van mijn stoel dreig te donderen. Wat een ongehoorde flauwekul.

Ik kan me nog voorstellen dat je niet begrijpt dat iemand ‘het’ wil doen met iemand van hetzelfde geslacht. Ik kan me ook voorstellen dat je niet begrijpt dat iemand boerenkool lust. Of graag kampeert. Het is nou eenmaal zo, dat we allemaal anders zijn. En juist daarin zijn we gelijk.

Het feit alleen al, dat het weer onderwerp van gesprek moet zijn, geeft aan dat we ergens een afslag hebben gemist. Ik dacht dat we klaar waren. We waren het er in dit land over eens dat homo’s dezelfde rechten hebben als hetero’s. Dat het er niet toe doet met wie je het doet of hoe of hoe vaak of waar of wanneer of nooit of waarom. Dat hebben we al heel lang geleden met elkaar afgesproken, met als mooie stap voorwaarts de mogelijkheid voor mensen van hetzelfde geslacht om met elkaar te trouwen. We moeten nog even wat dingen regelen rond het krijgen van kinderen – wat dat betreft is het nog niet helemaal af, die homo-emancipatie. Maar we zijn al heel aardig op weg.

Daar kun je het niet mee eens zijn. Je kunt het er ook niet mee eens zijn dat we rechts rijden in het verkeer of dat we pas mogen stemmen als we achttien zijn. Of dat chocola pas zo mag heten als er een bepaalde hoeveelheid cacao in zit of dat je de kliko op donderdag aan de weg moet zetten. Er zijn heel veel dingen waar je het niet mee eens kunt zijn. En dat mag; als je je maar wel aan de regels houdt. Ook dat is een verworvenheid in dit land. Ik dacht echter wel dat we mogen verwachten dat je doet wat bij je baan hoort. Ben je leraar, dan geef je les. Ben je arts, dan behandel je mensen. Ben je ober, dan bedien je mensen. Ben je trouwambtenaar, dan trouw je mensen. Alle mensen. Wil je dat niet, dan kun je die baan dus niet uitvoeren.

Je zou ook kunnen zeggen: ik wil die mensen niet trouwen, want ze zijn eerder gescheiden en hebben dus echtbreuk gepleegd. Of: ik wil die mensen niet trouwen, want ze hebben al kinderen en seks voor het huwelijk mag niet. Ik werk niet mee aan dit huwelijk, want het is een zondig huwelijk. Dat is namelijk waar dit over gaat, mensen. Die ambtenaren keuren het voorgenomen huwelijk af, omdat ze het zondig vinden. En zij willen er niet aan mee werken. Op zich prima, maar dat doen ze dan maar in hun vrije tijd.

Wat ik trouwens ook niet begrijp, is dit: waarom wel moeilijk doen over homo’s, maar niet over gescheiden mensen of over mensen die overduidelijk geen maagd meer zijn? Waarom is de ene zonde erger dan de andere? Wie zijn zij om dat te beoordelen? Waarom gaan zij op Gods stoel zitten? Ik ben gelovig opgevoed en heb de bijbel – werkelijk waar – van voor tot achter gelezen. Geloof me, er staat geen ranglijst van zonden in. Wordt homoseksualiteit in de bijbel veroordeeld? Ja, helaas wel. Maar eh… werken terwijl je ongesteld bent ook. En het dragen van gemengde vezels ook. En het eten van varkensvlees. En stelen. En echtbreuk. En liegen. Zo kan ik nog wel even doorgaan. Vinden ze allemaal geen probleem, die weigerambtenaren. Maar homo’s die van elkaar houden zijn wel een probleem.

Van dat onderscheid word ik heel erg opstandig. Wijs je homo’s af? Wijs mij dan ook af. En ga in godsnaam ander werk doen.