Open brief aan Job Cohen

Geachte heer Cohen, beste Job,

Zojuist bereikte mij het bericht dat u uw functie neerlegt. Ik hoop van harte dat het uw eigen keuze is en dat u niet onder druk bent gezet.

Afgelopen zomer was u bij ons in Amersfoort. We hebben toen onder andere de Voedselbank bezocht. Ik bewaar goede herinneringen aan die dag. Ik was onder de indruk van u. U bent vriendelijk, open en geduldig; dat is goud waard. U bent een intelligent, warm mens met een visie op de koers van ons land. Dat het voor de camera en in de Kamer niet lukte om anderen van het PvdA-geluid te overtuigen, vind ik heel jammer, juist omdat u ‘in het echt’ wél goed overkwam.

Ik vertelde aan iedereen die het horen wilde, dat ze u persoonlijk zouden moeten ontmoeten. Als elke Nederlander mee kon maken wat ik die dag gezien heb, dan zou niemand meer moeilijk doen over u. Van mij hoeft er geen straatvechter in de Kamer. Doe mij maar een integer mens, een vaderfiguur, zo iemand die je op je tas of zelfs je kind zou laten passen. Zo iemand bent u en ik geef het de PvdA te doen om een waardig opvolger te vinden.

Ik stond pal achter u als mijn partijleider. Ik heb nooit begrepen waarom dat niet voor de hele PvdA gold. In mijn optiek was het sterk geweest als we aan alle kanten hadden uitgestraald: laat Cohen gewoon Cohen zijn. Doordat sommigen hun twijfels over u uitspraken, werd het koud en tochtig in Den Haag. Als iets u werkelijk geschaad heeft, is het wel het gezeur in eigen gelederen. Daar baal ik van. Ik hoop dat u het los kunt laten.

Met pijn in het hart wens ik u alle goeds en bovenal rust.

Met vriendelijke groet,

Wanda Dijkstra
Voorzitter PvdA Amersfoort

Trots op onze stad! En daar hoort een sjaaltje bij!

Je kunt van alles van hem zeggen. En dat doen we niet. Raymond van den Hoek. Voor al uw uit-de-doos-hersenstormpjes. En voor onze lokale trots .

Raymond vanden hoek from Amersfoort Creatieve Stad on Vimeo.

Het belangrijkste woord ter wereld…

Marcoen Hopstaken laat in deze Pecha Kucha zien hoe belangrijk dat ene woord is…

Marcoen Hopstaken Pecha Kucha Night Amersfoort 27-1-2011 from Pechakucha 033 on Vimeo.

Kijk wat ik gevonden heb!

Het is 2012: de tijd waarin we delen. Dat wat we vinden, dat delen we. Is het interessant en relevant? Dan attenderen we mensen daarop. Dat ga ik doen. Onder de tag ‘inspiratie’ ga ik dingen delen. Ik ga van alles opnemen in mijn site. Vroeger noemden we dat jatten, nu noemen we dat delen .

En dat ga ik doen. Jatten. Eh, delen dus. Teksten, foto’s, filmpjes. Belangrijker: mensen die mij inspireren. zet ik op mijn site. Niet zozeer de groten der aarde – die kennen we allemaal wel -, maar juist ‘gewone mensen’. Uit mijn eigen netwerk. Waarom? Omdat ik jou ook hun inspiratie gun.

Ik wens je veel inspiratie >>

Drie jaar twitter: wat het mij gebracht heeft

Vandaag zit ik drie jaar op twitter. Waarom ik er destijds mee begon, weet ik niet meer. Wat ik wel weet: de eerste tijd deed ik er niet veel mee en begreep ik er ook niet veel van. Zonder smartphone is er eigenlijk niks aan. In het najaar van 2009 kocht ik mijn eerste iPhone en toen was het hek van de dam. Ruim 41.000 tweets en 830 volgers verder, kijk ik terug en beantwoord ik de vraag: wat heeft twitter mij gebracht?

1. Mijn stad is een dorp
Twitter werkt, als je je openstelt. Als je mensen volgt en op mensen reageert. Als je deelt wat er in je omgaat – niet alles, natuurlijk . Als je kennis deelt, grapjes, meningen… Twitter is contact. Twitter is een basis voor vriendschap. Ja, echt. Toen ik ziek was en een zielig tweetje postte, had ik binnen een uur zakdoekjes en kippensoep in huis (dank @LauraSmans). Toen ik foto’s postte van door mij geknutselde armbanden, kwamen er bestellingen binnen. Als ik nu de stad in ga, dan kom ik mensen tegen die ik ken en waar ik gezellig een biertje mee kan drinken. Dat was vroeger niet zo; ik was verlegen (ja, echt waar) en onzeker. Nu heb ik het gevoel dat ik deel uitmaak van de gemeenschap waarin ik leef, omdat twitter van mijn stad een dorp heeft gemaakt. Steeds vaker hoor ik: ‘Jij bent Wanda, toch?’ Eh… ja…

2. De Twirls
Zonder twitter waren ze er niet geweest: de Twirls, twitterende vrouwen die zich inzetten voor goede doelen. In 2010 begonnen als grap: ik zou gaan hardlopen. Op zich al een bijzonder gegeven. De #twirlskalender volgde, in 2011 opgevolgd met het #twirlstheater. Dit jaar gaan we ongetwijfeld ook weer iets moois doen. De wereld een klein beetje beter maken. Dankzij twitter. En ik mag de voorzitter van dat stel geweldige vrouwen zijn . #trots

3. Een bijzonder huwelijksaanzoek
Mijn lief vroeg mij vorig jaar via twitter ten huwelijk. Ik vond het geweldig. Het enthousiasme van iedereen die ons volgt en dus mee kon lezen, was hartverwarmend. Relevant? Nee. Leuk? Ja. We zijn inmiddels getrouwd. Ik mocht niet twitteren op #30sept, maar onze gasten maakten dat ruimschoots goed . #rolanda

4. Goede zaken
Men zegt dat ik veel twitter. Dat klopt. Daardoor ben ik als copywriter ‘top of mind’ bij veel Amersfoortse mensen en bedrijven. Natuurlijk moet je het altijd waarmaken, als ze je inhuren. Gelukkig lukt dat. Dus met twitter als mijn belangrijkste netwerktool heb ik tot nu toe de crisis overleefd.

5. Altijd op de hoogte
Cruiseschip vastgelopen? Kabinet gevallen? Aardbeving in Japan? Voordat je het op de radio hoort, lees je het op twitter. Alles komt gewoon voorbij. Vermiste kinderen of honden, maar ook leuke dingen zoals goede filmptips of leuke grappen. En wil ik iets weten wat ik niet kan vinden met google? Dan zet ik het met #dtv op twitter. De antwoorden rollen binnen en ik ben weer een heel stuk wijzer.

Kortom: meer sociale contacten, meer plezier, meer informatie, meer business en meer relevantie. Dát heeft twitter mij gebracht. Het was gewoon de missing link. Dus, lieve volgers, bedankt .

Filmpje over mij & twitter!

“Voor het Logeion Live Journaal tijdens het Communicatiecongres van de vereniging voor communicatie maakte de gemeente Amersfoort een video-item over een van de vele communicatieprofs in de stad. Het Congres had als thema ’24-7′ en werd gehouden in de Rijtuigenloods op de Wagenwerkplaats. Tekstschrijver Wanda Dijkstra vertelt in het filmpje over haar stad, Twitter, @DeTwirls en het huwelijksaanzoek dat ze via twitter kreeg.”
Gemeente Amersfoort

Gelijk is gelijk

Vandaag was in het nieuws dat minster Van Bijsterveldt vindt dat het fenomeen weigerambtenaar ook in de toekomst moet blijven bestaan. Ze bedoelt dus de toekomst van dit land. Dit land waarin we zeggen dat iedereen gelijke rechten heeft. Dat je niemand mag discrimineren op basis van van alles en nog wat, zoals de seksuele voorkeur. Het idee alleen al, trouwens. Iemand discrimineren op basis van seksuele voorkeur. Hoe meer ik erover nadenk, hoe meer ik van mijn stoel dreig te donderen. Wat een ongehoorde flauwekul.

Ik kan me nog voorstellen dat je niet begrijpt dat iemand ‘het’ wil doen met iemand van hetzelfde geslacht. Ik kan me ook voorstellen dat je niet begrijpt dat iemand boerenkool lust. Of graag kampeert. Het is nou eenmaal zo, dat we allemaal anders zijn. En juist daarin zijn we gelijk.

Het feit alleen al, dat het weer onderwerp van gesprek moet zijn, geeft aan dat we ergens een afslag hebben gemist. Ik dacht dat we klaar waren. We waren het er in dit land over eens dat homo’s dezelfde rechten hebben als hetero’s. Dat het er niet toe doet met wie je het doet of hoe of hoe vaak of waar of wanneer of nooit of waarom. Dat hebben we al heel lang geleden met elkaar afgesproken, met als mooie stap voorwaarts de mogelijkheid voor mensen van hetzelfde geslacht om met elkaar te trouwen. We moeten nog even wat dingen regelen rond het krijgen van kinderen – wat dat betreft is het nog niet helemaal af, die homo-emancipatie. Maar we zijn al heel aardig op weg.

Daar kun je het niet mee eens zijn. Je kunt het er ook niet mee eens zijn dat we rechts rijden in het verkeer of dat we pas mogen stemmen als we achttien zijn. Of dat chocola pas zo mag heten als er een bepaalde hoeveelheid cacao in zit of dat je de kliko op donderdag aan de weg moet zetten. Er zijn heel veel dingen waar je het niet mee eens kunt zijn. En dat mag; als je je maar wel aan de regels houdt. Ook dat is een verworvenheid in dit land. Ik dacht echter wel dat we mogen verwachten dat je doet wat bij je baan hoort. Ben je leraar, dan geef je les. Ben je arts, dan behandel je mensen. Ben je ober, dan bedien je mensen. Ben je trouwambtenaar, dan trouw je mensen. Alle mensen. Wil je dat niet, dan kun je die baan dus niet uitvoeren.

Je zou ook kunnen zeggen: ik wil die mensen niet trouwen, want ze zijn eerder gescheiden en hebben dus echtbreuk gepleegd. Of: ik wil die mensen niet trouwen, want ze hebben al kinderen en seks voor het huwelijk mag niet. Ik werk niet mee aan dit huwelijk, want het is een zondig huwelijk. Dat is namelijk waar dit over gaat, mensen. Die ambtenaren keuren het voorgenomen huwelijk af, omdat ze het zondig vinden. En zij willen er niet aan mee werken. Op zich prima, maar dat doen ze dan maar in hun vrije tijd.

Wat ik trouwens ook niet begrijp, is dit: waarom wel moeilijk doen over homo’s, maar niet over gescheiden mensen of over mensen die overduidelijk geen maagd meer zijn? Waarom is de ene zonde erger dan de andere? Wie zijn zij om dat te beoordelen? Waarom gaan zij op Gods stoel zitten? Ik ben gelovig opgevoed en heb de bijbel – werkelijk waar – van voor tot achter gelezen. Geloof me, er staat geen ranglijst van zonden in. Wordt homoseksualiteit in de bijbel veroordeeld? Ja, helaas wel. Maar eh… werken terwijl je ongesteld bent ook. En het dragen van gemengde vezels ook. En het eten van varkensvlees. En stelen. En echtbreuk. En liegen. Zo kan ik nog wel even doorgaan. Vinden ze allemaal geen probleem, die weigerambtenaren. Maar homo’s die van elkaar houden zijn wel een probleem.

Van dat onderscheid word ik heel erg opstandig. Wijs je homo’s af? Wijs mij dan ook af. En ga in godsnaam ander werk doen.

Ik hou van kleine woorden

Ik schrijf bij het open raam. De trein raast langs. De zwaan bewaakt zijn nest. Het is windstil. En ik, ik hou van kleine woorden.

Grote woorden zijn mooi; daar niet van. Ze hebben een rijke klank en veel letters die goed bij elkaar kleuren. Ja, grote woorden zijn mooi, maar ze zitten vol lucht. Ze hebben geen kracht. Ik hou van kleine woorden. Gedrongen woorden. Ingedikt. Een beetje vierkant. Als baksteentjes liggen ze in mijn hand. Ik hou ervan met deze woorden te bouwen.

Met kleine woorden bouw je poëzie. Het is veel te gemakkelijk om te zeggen wat ik wil met een paar grote woorden. Dan staat daar wel wat ik bedoel, maar niemand die het snapt. Niemand die het voelt. Kleine woorden zijn als de tikjes van een hamertje. Tik tik tik. Ik sla je niet in één keer op je hoofd met een groot en galmend woord, maar ik tik dat wat ik zeggen wil heel voorzichtig bij jou naar binnen. Dat vind ik mooi.

Ik bewijs niet dat ik onze taal beheers door te strooien met grote woorden. Ik laat zien wat ik met onze taal kan door met mooie, kleine woorden mijn wereld te schetsen. De trein. De zwaan. Het open raam. En ik daarachter op de zolder van mijn huis. Aan het werk.

Ja, ik hou van kleine woorden.

Ook een aanzoek is doelgroepgerichte communicatie

Social media heten zo, omdat ze bijdragen aan de interactie tussen mensen. Ik ben daar heilig van overtuigd. Zoals bij elke interactie, vraagt het gebruik ervan om zorgvuldigheid en respect voor elkaar. Je loopt tal van risico’s: je kunt vrienden maken, plezier hebben, verliefd worden, je hart breken, antwoorden vinden… Dat kan allemaal gebeuren. Wil je de negatieve kanten vermijden, dan krijg je ook de mooie kanten niet. Daar ben ik de persoon niet naar. Ik loop het risico. En soms levert dat de mooiste dingen op.

Gisteren stond het in de Volkskrant. De dag daarvoor in het AD. Bovendien belden die dag journalisten en redacteuren van radio- en televisiestations. Op internet verscheen het ene berichtje na het andere, tot in België aan toe. Wat was er aan de hand? Wij gaan trouwen!

Mijn lief vroeg mij maandagavond via twitter ten huwelijk. Dat allerlei andere mensen het sneu, triest, kil of belachelijk vinden, is niet relevant. Mensen die denken dat het een verkiezingsstunt is, hebben er al helemaal niets van begrepen. Ik probeer dat maar van me af te laten glijden en te genieten van de vele, welgemeende felicitaties.

Het was een mooi staaltje doelgroepgerichte communicatie. De doelgroep was niet echt een groep in dit geval, maar slechts één persoon. Ik. Mijn vriend vermoedde dat ik deze manier van vragen leuk zou vinden en dat klopt. Ik vond het erg lief en romantisch. Als ik het goed heb, ben ik ook de enige die het leuk moet vinden. Deze communicatieuiting paste dus uitstekend bij de ontvanger en had bovendien het gewenste effect: ik zei ‘ja’.

Alle zuurpruimen die dit niet romantisch vinden, begrijpen de kern van romantiek niet: dat doen waarvan je weet dat de ander het leuk vindt. Ik had me erg opgelaten gevoeld bij een traditioneel rollenspel met m’n lief op één knie en een roos tussen zijn tanden. Dit lieve aanzoek was precies goed. Als anderen dat niet begrijpen, dan klopt dat: zij horen niet bij de doelgroep.

De consumentenbond is niet consumentgericht

Ik had er al zo mijn twijfels bij, maar nu weet ik het zeker: met de klantgerichtheid van de consumentenbond is het niet best gesteld. Mooi blaadje, leuke testjes… maar wacht even… Wat is die club nog 1.0, zeg! Ik weet het, het is heel erg 2010 om in 1.0 en 2.0 te spreken, maar 2010 is nog niet voorbij. Dus het mag nog.

Vorig jaar had ik een nieuwe smartphone nodig. Nou ja, nodig… dat is een relatief begrip. Ik had wel een ding om mee te bellen, maar dat vond ik niet goed genoeg. Ik wilde me het schompes twitteren, altijd online kunnen, muziek draaien. Dat soort leuke dingen. Welke smartphone moest ik hebben? Dat is nou echt een vraag voor de consumentenbond. Die hadden daar net een test over gedaan. Dus: ik wilde die test. Gaat niet. Moet je lid worden.

Lid

Ja! Lid worden! Voor. Een. Heel. Jaar. En dat kost je €61,=. ‘Dat is dan wel inclusief de consumentengids, mevrouw!’ Oja, dat blad van ze. Met tests die eigenlijk alweer over de datum zijn als ze van de drukker komen. Hoef ik niet. Maar ja. Ik wilde het besluit een iPhone te nemen graag goed onderbouwen – dat ding is namelijk wel de duurste smartphone. Om ‘m nog wat duurder te maken, werd ik dus lid van de consumentenbond. Om in hun test te lezen dat de iPhone inderdaad de beste smartphone is. Dacht ik al. Het werd dus een iPhone. En ik nam mij voor om mijn lidmaatschap meteen op te zeggen.

Formulier

Je raadt het al: dat vergat ik. Dus vorige week viel de factuur op de mat voor mijn tweede jaar als lid van de consumentenbond. Oja, dat wilde ik niet. Even bellen. Echt verbaasd was ik niet: stilzwijgende verlenging, tijdig schriftelijk opzeggen. Schriftelijk? ‘Het mag ook op de site, mevrouw.’ O, gelukkig. De dame aan de andere kant van de lijn vertelde mij waar ik in de ondoorgrondelijke menustructuur van de site Het Formulier kon vinden waarmee ik kon opzeggen. Formulier. Hou toch op. Maar goed, ik heb het braaf gedaan.

Coulance

Oja, wilt u ook ophouden mij de gezondgids te sturen? Die hoef ik niet. ‘O, maar daar heeft u net een abonnement op genomen!’ Nee hoor, ik niet! ‘Jawel, mevrouw.’ Nee! Dat wil ik niet! ‘Nou, dan zal ik het uit coulance beëindigen.’ Coulance?? Ik hield me in. Ik bedankte haar zeer vriendelijk.

1995

Hemeltje lief. Wanneer houden al die clubs en bladen er eens mee op dat je voor een jaar aan ze vast zit? Hoe 1995 is dat? Dat wil de moderne – let op het woord – consument helemaal niet meer! We willen vrij zijn. Nu een test downloaden op de site van de consumentenbond, morgen ergens anders. We willen best betalen per test, zoals we per nummer betalen op iTunes. Had ik gerust een paar euro voor neergeteld. Dat kan volledige geautomatiseerd, dus wat is het probleem?

Probleem

Ik denk dat ik wel weet wat het probleem is. Er staat ergens een prachtig gebouw bomvol werknemers. Ze zijn als de dood dat ze dat niet meer kunnen betalen als ze ons, de consument, laten bepalen wanneer wij wat willen kopen. Terwijl ik denk: dit is 2010. Je wint er klanten mee als je ons vrij laat. Ons. De consumenten. Misschien heb je dan geen leden meer die €61 per jaar betalen, maar wel een heleboel mensen die per test bijvoorbeeld €2,50 neertellen. Op het moment dat zij dat willen. Linkjes vanaf sites als kieskeurig.nl. Betalen met PayPal of desnoods iDeal en hoppeta, weer een paar euro in de pocket.

Check

Dus. Zinloos, duur lidmaatschap beëindigd per 1 september 2011. Check. En mezelf voor de zoveelste keer voorgenomen nooit meer ergens lid of abonnee van te worden als ik er voor een jaar aan vast zit. Behalve dan bij T-Mobile. Want daar krijg je er een iPhone bij, de beste smartphone volgens de consumentenbond.