Ook een aanzoek is doelgroepgerichte communicatie

Social media heten zo, omdat ze bijdragen aan de interactie tussen mensen. Ik ben daar heilig van overtuigd. Zoals bij elke interactie, vraagt het gebruik ervan om zorgvuldigheid en respect voor elkaar. Je loopt tal van risico’s: je kunt vrienden maken, plezier hebben, verliefd worden, je hart breken, antwoorden vinden… Dat kan allemaal gebeuren. Wil je de negatieve kanten vermijden, dan krijg je ook de mooie kanten niet. Daar ben ik de persoon niet naar. Ik loop het risico. En soms levert dat de mooiste dingen op.

Gisteren stond het in de Volkskrant. De dag daarvoor in het AD. Bovendien belden die dag journalisten en redacteuren van radio- en televisiestations. Op internet verscheen het ene berichtje na het andere, tot in België aan toe. Wat was er aan de hand? Wij gaan trouwen!

Mijn lief vroeg mij maandagavond via twitter ten huwelijk. Dat allerlei andere mensen het sneu, triest, kil of belachelijk vinden, is niet relevant. Mensen die denken dat het een verkiezingsstunt is, hebben er al helemaal niets van begrepen. Ik probeer dat maar van me af te laten glijden en te genieten van de vele, welgemeende felicitaties.

Het was een mooi staaltje doelgroepgerichte communicatie. De doelgroep was niet echt een groep in dit geval, maar slechts één persoon. Ik. Mijn vriend vermoedde dat ik deze manier van vragen leuk zou vinden en dat klopt. Ik vond het erg lief en romantisch. Als ik het goed heb, ben ik ook de enige die het leuk moet vinden. Deze communicatieuiting paste dus uitstekend bij de ontvanger en had bovendien het gewenste effect: ik zei ‘ja’.

Alle zuurpruimen die dit niet romantisch vinden, begrijpen de kern van romantiek niet: dat doen waarvan je weet dat de ander het leuk vindt. Ik had me erg opgelaten gevoeld bij een traditioneel rollenspel met m’n lief op één knie en een roos tussen zijn tanden. Dit lieve aanzoek was precies goed. Als anderen dat niet begrijpen, dan klopt dat: zij horen niet bij de doelgroep.

De consumentenbond is niet consumentgericht

Ik had er al zo mijn twijfels bij, maar nu weet ik het zeker: met de klantgerichtheid van de consumentenbond is het niet best gesteld. Mooi blaadje, leuke testjes… maar wacht even… Wat is die club nog 1.0, zeg! Ik weet het, het is heel erg 2010 om in 1.0 en 2.0 te spreken, maar 2010 is nog niet voorbij. Dus het mag nog.

Vorig jaar had ik een nieuwe smartphone nodig. Nou ja, nodig… dat is een relatief begrip. Ik had wel een ding om mee te bellen, maar dat vond ik niet goed genoeg. Ik wilde me het schompes twitteren, altijd online kunnen, muziek draaien. Dat soort leuke dingen. Welke smartphone moest ik hebben? Dat is nou echt een vraag voor de consumentenbond. Die hadden daar net een test over gedaan. Dus: ik wilde die test. Gaat niet. Moet je lid worden.

Lid

Ja! Lid worden! Voor. Een. Heel. Jaar. En dat kost je €61,=. ‘Dat is dan wel inclusief de consumentengids, mevrouw!’ Oja, dat blad van ze. Met tests die eigenlijk alweer over de datum zijn als ze van de drukker komen. Hoef ik niet. Maar ja. Ik wilde het besluit een iPhone te nemen graag goed onderbouwen – dat ding is namelijk wel de duurste smartphone. Om ‘m nog wat duurder te maken, werd ik dus lid van de consumentenbond. Om in hun test te lezen dat de iPhone inderdaad de beste smartphone is. Dacht ik al. Het werd dus een iPhone. En ik nam mij voor om mijn lidmaatschap meteen op te zeggen.

Formulier

Je raadt het al: dat vergat ik. Dus vorige week viel de factuur op de mat voor mijn tweede jaar als lid van de consumentenbond. Oja, dat wilde ik niet. Even bellen. Echt verbaasd was ik niet: stilzwijgende verlenging, tijdig schriftelijk opzeggen. Schriftelijk? ‘Het mag ook op de site, mevrouw.’ O, gelukkig. De dame aan de andere kant van de lijn vertelde mij waar ik in de ondoorgrondelijke menustructuur van de site Het Formulier kon vinden waarmee ik kon opzeggen. Formulier. Hou toch op. Maar goed, ik heb het braaf gedaan.

Coulance

Oja, wilt u ook ophouden mij de gezondgids te sturen? Die hoef ik niet. ‘O, maar daar heeft u net een abonnement op genomen!’ Nee hoor, ik niet! ‘Jawel, mevrouw.’ Nee! Dat wil ik niet! ‘Nou, dan zal ik het uit coulance beëindigen.’ Coulance?? Ik hield me in. Ik bedankte haar zeer vriendelijk.

1995

Hemeltje lief. Wanneer houden al die clubs en bladen er eens mee op dat je voor een jaar aan ze vast zit? Hoe 1995 is dat? Dat wil de moderne – let op het woord – consument helemaal niet meer! We willen vrij zijn. Nu een test downloaden op de site van de consumentenbond, morgen ergens anders. We willen best betalen per test, zoals we per nummer betalen op iTunes. Had ik gerust een paar euro voor neergeteld. Dat kan volledige geautomatiseerd, dus wat is het probleem?

Probleem

Ik denk dat ik wel weet wat het probleem is. Er staat ergens een prachtig gebouw bomvol werknemers. Ze zijn als de dood dat ze dat niet meer kunnen betalen als ze ons, de consument, laten bepalen wanneer wij wat willen kopen. Terwijl ik denk: dit is 2010. Je wint er klanten mee als je ons vrij laat. Ons. De consumenten. Misschien heb je dan geen leden meer die €61 per jaar betalen, maar wel een heleboel mensen die per test bijvoorbeeld €2,50 neertellen. Op het moment dat zij dat willen. Linkjes vanaf sites als kieskeurig.nl. Betalen met PayPal of desnoods iDeal en hoppeta, weer een paar euro in de pocket.

Check

Dus. Zinloos, duur lidmaatschap beëindigd per 1 september 2011. Check. En mezelf voor de zoveelste keer voorgenomen nooit meer ergens lid of abonnee van te worden als ik er voor een jaar aan vast zit. Behalve dan bij T-Mobile. Want daar krijg je er een iPhone bij, de beste smartphone volgens de consumentenbond.

Beatrix is een genie

“Je spreekt elkaar zonder gesprek, je kijkt naar elkaar zonder de ander te zien. Mensen communiceren via snelle korte boodschapjes. read more

Doelgroepgericht schrijven is niets nieuws

‘Gedrukte letters laat ik u hier kijken,’ schreef de beroemde Nederlandse dichter Leo Vroman in 1949. Zijn prachtige gedicht ‘Voor wie dit leest’ is een staaltje doelgroepgerichtheid waar veel hedendaagse copywriters een puntje aan kunnen zuigen. read more