Gelijk is gelijk

Vandaag was in het nieuws dat minster Van Bijsterveldt vindt dat het fenomeen weigerambtenaar ook in de toekomst moet blijven bestaan. Ze bedoelt dus de toekomst van dit land. Dit land waarin we zeggen dat iedereen gelijke rechten heeft. Dat je niemand mag discrimineren op basis van van alles en nog wat, zoals de seksuele voorkeur. Het idee alleen al, trouwens. Iemand discrimineren op basis van seksuele voorkeur. Hoe meer ik erover nadenk, hoe meer ik van mijn stoel dreig te donderen. Wat een ongehoorde flauwekul.

Ik kan me nog voorstellen dat je niet begrijpt dat iemand ‘het’ wil doen met iemand van hetzelfde geslacht. Ik kan me ook voorstellen dat je niet begrijpt dat iemand boerenkool lust. Of graag kampeert. Het is nou eenmaal zo, dat we allemaal anders zijn. En juist daarin zijn we gelijk.

Het feit alleen al, dat het weer onderwerp van gesprek moet zijn, geeft aan dat we ergens een afslag hebben gemist. Ik dacht dat we klaar waren. We waren het er in dit land over eens dat homo’s dezelfde rechten hebben als hetero’s. Dat het er niet toe doet met wie je het doet of hoe of hoe vaak of waar of wanneer of nooit of waarom. Dat hebben we al heel lang geleden met elkaar afgesproken, met als mooie stap voorwaarts de mogelijkheid voor mensen van hetzelfde geslacht om met elkaar te trouwen. We moeten nog even wat dingen regelen rond het krijgen van kinderen – wat dat betreft is het nog niet helemaal af, die homo-emancipatie. Maar we zijn al heel aardig op weg.

Daar kun je het niet mee eens zijn. Je kunt het er ook niet mee eens zijn dat we rechts rijden in het verkeer of dat we pas mogen stemmen als we achttien zijn. Of dat chocola pas zo mag heten als er een bepaalde hoeveelheid cacao in zit of dat je de kliko op donderdag aan de weg moet zetten. Er zijn heel veel dingen waar je het niet mee eens kunt zijn. En dat mag; als je je maar wel aan de regels houdt. Ook dat is een verworvenheid in dit land. Ik dacht echter wel dat we mogen verwachten dat je doet wat bij je baan hoort. Ben je leraar, dan geef je les. Ben je arts, dan behandel je mensen. Ben je ober, dan bedien je mensen. Ben je trouwambtenaar, dan trouw je mensen. Alle mensen. Wil je dat niet, dan kun je die baan dus niet uitvoeren.

Je zou ook kunnen zeggen: ik wil die mensen niet trouwen, want ze zijn eerder gescheiden en hebben dus echtbreuk gepleegd. Of: ik wil die mensen niet trouwen, want ze hebben al kinderen en seks voor het huwelijk mag niet. Ik werk niet mee aan dit huwelijk, want het is een zondig huwelijk. Dat is namelijk waar dit over gaat, mensen. Die ambtenaren keuren het voorgenomen huwelijk af, omdat ze het zondig vinden. En zij willen er niet aan mee werken. Op zich prima, maar dat doen ze dan maar in hun vrije tijd.

Wat ik trouwens ook niet begrijp, is dit: waarom wel moeilijk doen over homo’s, maar niet over gescheiden mensen of over mensen die overduidelijk geen maagd meer zijn? Waarom is de ene zonde erger dan de andere? Wie zijn zij om dat te beoordelen? Waarom gaan zij op Gods stoel zitten? Ik ben gelovig opgevoed en heb de bijbel – werkelijk waar – van voor tot achter gelezen. Geloof me, er staat geen ranglijst van zonden in. Wordt homoseksualiteit in de bijbel veroordeeld? Ja, helaas wel. Maar eh… werken terwijl je ongesteld bent ook. En het dragen van gemengde vezels ook. En het eten van varkensvlees. En stelen. En echtbreuk. En liegen. Zo kan ik nog wel even doorgaan. Vinden ze allemaal geen probleem, die weigerambtenaren. Maar homo’s die van elkaar houden zijn wel een probleem.

Van dat onderscheid word ik heel erg opstandig. Wijs je homo’s af? Wijs mij dan ook af. En ga in godsnaam ander werk doen.