Ik hou van kleine woorden

Ik schrijf bij het open raam. De trein raast langs. De zwaan bewaakt zijn nest. Het is windstil. En ik, ik hou van kleine woorden.

Grote woorden zijn mooi; daar niet van. Ze hebben een rijke klank en veel letters die goed bij elkaar kleuren. Ja, grote woorden zijn mooi, maar ze zitten vol lucht. Ze hebben geen kracht. Ik hou van kleine woorden. Gedrongen woorden. Ingedikt. Een beetje vierkant. Als baksteentjes liggen ze in mijn hand. Ik hou ervan met deze woorden te bouwen.

Met kleine woorden bouw je poëzie. Het is veel te gemakkelijk om te zeggen wat ik wil met een paar grote woorden. Dan staat daar wel wat ik bedoel, maar niemand die het snapt. Niemand die het voelt. Kleine woorden zijn als de tikjes van een hamertje. Tik tik tik. Ik sla je niet in één keer op je hoofd met een groot en galmend woord, maar ik tik dat wat ik zeggen wil heel voorzichtig bij jou naar binnen. Dat vind ik mooi.

Ik bewijs niet dat ik onze taal beheers door te strooien met grote woorden. Ik laat zien wat ik met onze taal kan door met mooie, kleine woorden mijn wereld te schetsen. De trein. De zwaan. Het open raam. En ik daarachter op de zolder van mijn huis. Aan het werk.

Ja, ik hou van kleine woorden.