Interview met pianiste voor Illuster, UU 2006

Voor Illuster, het alumniblad van de Universiteit Utrecht, interviewde ik Carolina den Hertog, pianiste en theoloog.

Afstuderend theologe in Pianoconcours UU

Carolina den Hertog is 25 jaar oud. Zij hoopt in juni af te studeren, als doctorandus in de Godgeleerdheid. Daarnaast is zij pianiste. Amateurpianiste weliswaar, maar niet onverdienstelijk.

Tijdens het zevende Internationale Studenten Pianoconcours van de Universiteit Utrecht (16-19 oktober) liet Den Hertog van zich horen. ‘Ik had meegedaan aan de Rotterdams Pianodriedaagse en daar was ik tot mijn eigen verbazing in de halve finale terecht gekomen. Ik heb al jaren geen les meer, dus ik vond het heel wat, dat ik het zo ver bracht. Daardoor kreeg ik de smaak te pakken en schreef ik me in voor dit concours.’ Helaas was ze minder fortuinlijk dan in Rotterdam; al in de eerste ronde moest ze het veld ruimen. ‘Ik vond het wel jammer, maar ik had er rekening mee gehouden. Dit is niet zomaar het eerste het beste concours; het is heel prestigieus.’ Ze heeft het concours goed kunnen benutten: ‘Ik heb veel geleerd van het spel van anderen, deze dagen. Dat is heel inspirerend. Iedereen heeft een heel eigen manier van optreden, van interpreteren, van de toetsen aanraken, van klank maken. En dan de bewegingen die ze maken, hoe de houding is, hoe ze binnenkomen, weggaan; de hele performance.’

Tijdens de pauze van de finale in Muziekcentrum Vredenburg spreek ik een enthousiaste Den Hertog, die met volle teugen geniet van het muziekgebeuren: ‘Het is heel leuk om mee te maken, het hele concours, maar zeker ook vanavond. Ik hoorde het stuk dat ik zelf ook heb ingestudeerd, nu pas met een orkest. Als je in je eentje speelt, kun je zo langzaam of snel gaan als je wilt. Als je per ongeluk een maat overslaat, is er geen man overboord. Met een orkest is dat niet zo; dan moet je het toch allemaal bij elkaar houden, solist en orkest. Daar is de dirigent dan natuurlijk voor, maar het is heel lastig.’ Aan het orkest, het Utrechts Studenten Concert, zal het niet liggen: ‘Het orkest is heel goed. Ze zijn op elkaar ingespeeld en ze luisteren goed. En het zijn ook amateurs; ze doen het naast hun studie. Net als de deelnemers aan dit concours.’

Den Hertog speculeert op mijn verzoek op de uitslag: ‘Ze hebben alledrie goed gespeeld, maar ik heb in eerdere rondes gehoord dat ze nog beter kunnen. Het is wel heel moeilijk om te zeggen wie er nou echt beter was; het waren drie heel verschillende stukken. Toch denk ik dat Clare Hammond gaat winnen, maar die is ook al semiprofessioneel bezig. Die heeft ook al die hele performance. Ze heeft een heel eigen stijl van pianospelen. Van het begin tot het eind is het een heel eigen opvoering. Het is echt kwaliteit.’

‘Het zijn een bepaald soort mensen, mensen die piano spelen. Het is echt een solo-instrument. Mensen die viool spelen of hobo, dat zijn meer teamplayers.’ Den Hertog wil na haar studie graag predikante worden. Ze ziet wel overeenkomsten met haar liefde voor de piano: ‘Het is hetzelfde gevoel. Je staat voor een groep en daar heb je een opvoering. En als je een preek houdt, dan is dat net zoiets. Ik wil mensen graag iets moois brengen. Als ik preek, maar ook als ik speel. Ik speel graag voor anderen.’

Zoals na de pauze bleek, kreeg Den Hertog gelijk met haar voorspelling: Clare Hammond uit Groot-Brittannië sleepte de eerste prijs in de wacht. Den Hertog: ‘Ik vind het zeker terecht. Clare speelt heel zeker, ze weet wat ze doet. De jury noemde haar spel ‘briljant’ en daar sluit ik me helemaal bij aan. Ze heeft ook wel iets extra muzikaliteit dan de andere finalisten; iets meer diepgang. En een goede performance; dat maakt het helemaal af.’