Ook een aanzoek is doelgroepgerichte communicatie

Social media heten zo, omdat ze bijdragen aan de interactie tussen mensen. Ik ben daar heilig van overtuigd. Zoals bij elke interactie, vraagt het gebruik ervan om zorgvuldigheid en respect voor elkaar. Je loopt tal van risico’s: je kunt vrienden maken, plezier hebben, verliefd worden, je hart breken, antwoorden vinden… Dat kan allemaal gebeuren. Wil je de negatieve kanten vermijden, dan krijg je ook de mooie kanten niet. Daar ben ik de persoon niet naar. Ik loop het risico. En soms levert dat de mooiste dingen op.

Gisteren stond het in de Volkskrant. De dag daarvoor in het AD. Bovendien belden die dag journalisten en redacteuren van radio- en televisiestations. Op internet verscheen het ene berichtje na het andere, tot in België aan toe. Wat was er aan de hand? Wij gaan trouwen!

Mijn lief vroeg mij maandagavond via twitter ten huwelijk. Dat allerlei andere mensen het sneu, triest, kil of belachelijk vinden, is niet relevant. Mensen die denken dat het een verkiezingsstunt is, hebben er al helemaal niets van begrepen. Ik probeer dat maar van me af te laten glijden en te genieten van de vele, welgemeende felicitaties.

Het was een mooi staaltje doelgroepgerichte communicatie. De doelgroep was niet echt een groep in dit geval, maar slechts één persoon. Ik. Mijn vriend vermoedde dat ik deze manier van vragen leuk zou vinden en dat klopt. Ik vond het erg lief en romantisch. Als ik het goed heb, ben ik ook de enige die het leuk moet vinden. Deze communicatieuiting paste dus uitstekend bij de ontvanger en had bovendien het gewenste effect: ik zei ‘ja’.

Alle zuurpruimen die dit niet romantisch vinden, begrijpen de kern van romantiek niet: dat doen waarvan je weet dat de ander het leuk vindt. Ik had me erg opgelaten gevoeld bij een traditioneel rollenspel met m’n lief op één knie en een roos tussen zijn tanden. Dit lieve aanzoek was precies goed. Als anderen dat niet begrijpen, dan klopt dat: zij horen niet bij de doelgroep.