Interview voor Illuster, UU 2007

Voor Illuster, het alumniblad van de Universiteit Utrecht schreef ik een artikel over Rehana de Vries. Ik heb het stuk later op verzoek aangepast voor de masterbrochure van de UU.

Passie voor onderzoek
Rehana de Vries studeerde in december 2005 af in de neuropsychologie aan de Universiteit Utrecht. Een alumna met ambitie, doorzettingsvermogen en de bijbehorende passie en capaciteiten. Misschien ooit promoveren? ‘Ik wil in mijn vakgebied zo ver mogelijk komen.’

Na haar studie ging Rehana aan de slag bij de psychiatrische afdeling van het UMC Utrecht, waar zij betrokken was bij onderzoek naar de ziekte schizofrenie. ‘Schizofrenie kenmerkt zich onder andere door psychoses, periodes waarin de patiënt niet meer in verbinding staat met de werkelijkheid. Zo iemand kan bijvoorbeeld stemmen horen of waandenkbeelden krijgen. Dit komt doordat er in de hersenen iets fout gaat; schizofrenie is een hersenziekte. Daar deed ik onderzoek naar.’

Rehana verwezenlijkt inmiddels haar ambitie: ze werkt als promovenda bij het VU medisch centrum op de afdeling radiologie. Hier doet ze onderzoek naar Alzheimer. ‘Ik analyseer scans van patiënten met Alzheimer. Aan de hand van computerapparatuur bekijk ik welke degeneratieve patronen zich voordoen in de hersenen bij de ziekte van Alzheimer. Ik vind het geweldig om dit te doen. Het is niet alleen interessant, maar ook wetenschappelijk heel waardevol.’

Interview voor Illuster, UU 2007

Voor Illuster, het alumniblad van de Universiteit Utrecht interviewde ik Moniek Zuurbier.

Promotieonderzoek op een bakfiets

Moniek Zuurbier stapt met enige regelmaat op een bakfiets. Niet zomaar een bakfiets, maar een bakfiets vol meetapparatuur. Daarmee fietst zij dan twee uur lang door de ochtendspits van Arnhem. En dat allemaal in het kader van haar promotieonderzoek, dat zij doet bij het Institute for Risk Assessment Sciences van de Universiteit Utrecht en bij GGD Arnhem.

Zij fietst niet in haar eentje door Arnhem. “Er fietsen proefpersonen mee. Die komen om half acht ’s ochtends voor een aantal gezondheidsmetingen: bloedafname, longfunctiemeting, luchtwegweerstand, stikstofoxide in de uitgeademde lucht. Vervolgens gaan ze van acht tot tien het verkeer in. In twee groepen: de ene groep fietst een drukke route en de andere groep een rustige. Daarna doen we al die gezondheidsmetingen nog een keer. De proefpersonen zijn gezond en merken het verschil in hun gezondheid zelf niet, maar we kunnen waarschijnlijk wel verschillen meten.”

Piekje
Monieks onderzoek richt zich op de blootstelling aan fijnstof en de acute effecten daarvan op de gezondheid. “We meten dat niet alleen bij fietsers. Er gaan ook proefpersonen met de auto of met de bus het verkeer in. Dan gaat het erover of er verschil is tussen een dieselauto en een benzine-auto en tussen een dieselbus en een trolleybus. De veronderstelling is, dat het verschil maakt waar je zelf in zit.” “We meten ook realtime het aantal deeltjes in de lucht per seconde; je ziet bijvoorbeeld echt een piekje als je langs een vrachtwagen rijdt. Dat spreken we dan ook in op een voicerecorder, zodat we later nog weten waar we langs reden.”

Verwachtingen
Het onderzoek is in juni 2007 begonnen en duurt ongeveer een jaar. Moniek kan over de uitkomsten nog niets zeggen, maar een aantal verwachtingen heeft ze wel: “We verwachten dat de concentratie fijnstof hoger is in dieselvoertuigen. Natuurlijk verwachten we ook een verschil tussen de rustige en de drukke fietsroute. Wat betreft de acute gezondheidseffecten weten we niet wat we kunnen verwachten. Het is wel bekend dat de kans op een hartinfarct groter is als je net uit een drukke verkeerssituatie komt – gecorrigeerd voor stress. Er gebeurt dus wel iets in het lichaam, maar we weten niet precies wat. Het zouden de stollingsfactoren in het bloed kunnen zijn en daarom meten we die ook.”

Interactie
Er is veel vraag naar dit soort gegevens. Moniek: “Ik hoop hier een aantal publicaties over te kunnen schrijven, om het ook internationaal bekend te maken. Ik denk aan medische tijdschriften en milieugeoriënteerde tijdschriften. Verder is het de bedoeling dat de GGD de gegevens gebruikt om adviezen uit te brengen naar gemeenten en burgers.” Die interactie met de GGD is belangrijk; het ministerie van Volksgezondheid stimuleert de samenwerking tussen universiteiten en de GGD’s, om een betere aansluiting te krijgen tussen onderzoek en praktijk. In dat kader vindt ook dit onderzoek plaats.

Resultaat
“Ik hoop dat we meer inzicht krijgen in de blootstellingsniveaus in Nederland. Wat de gezondheidseffecten betreft: Het is in onderzoek vaak leuk als je effecten vindt, maar in dit geval zou je misschien liever geen effecten willen meten. Als de meetcampagne goed gelukt is, als we weten dat we de metingen goed zijn uitgevoerd, dan is elk resultaat een goed resultaat, want dan weten we de waarheid.”

Artikel over game-industry voor Illuster, UU 2006

Voor Illuster, het alumniblad van de Universiteit Utrecht, schreef ik een artikel over de game-industry. Daarvoor interviewde ik drie mensen. De volledige tekst is bij mij op te vragen.

Interview met pianiste voor Illuster, UU 2006

Voor Illuster, het alumniblad van de Universiteit Utrecht, interviewde ik Carolina den Hertog, pianiste en theoloog.

Afstuderend theologe in Pianoconcours UU

Carolina den Hertog is 25 jaar oud. Zij hoopt in juni af te studeren, als doctorandus in de Godgeleerdheid. Daarnaast is zij pianiste. Amateurpianiste weliswaar, maar niet onverdienstelijk.

Tijdens het zevende Internationale Studenten Pianoconcours van de Universiteit Utrecht (16-19 oktober) liet Den Hertog van zich horen. ‘Ik had meegedaan aan de Rotterdams Pianodriedaagse en daar was ik tot mijn eigen verbazing in de halve finale terecht gekomen. Ik heb al jaren geen les meer, dus ik vond het heel wat, dat ik het zo ver bracht. Daardoor kreeg ik de smaak te pakken en schreef ik me in voor dit concours.’ Helaas was ze minder fortuinlijk dan in Rotterdam; al in de eerste ronde moest ze het veld ruimen. ‘Ik vond het wel jammer, maar ik had er rekening mee gehouden. Dit is niet zomaar het eerste het beste concours; het is heel prestigieus.’ Ze heeft het concours goed kunnen benutten: ‘Ik heb veel geleerd van het spel van anderen, deze dagen. Dat is heel inspirerend. Iedereen heeft een heel eigen manier van optreden, van interpreteren, van de toetsen aanraken, van klank maken. En dan de bewegingen die ze maken, hoe de houding is, hoe ze binnenkomen, weggaan; de hele performance.’

Tijdens de pauze van de finale in Muziekcentrum Vredenburg spreek ik een enthousiaste Den Hertog, die met volle teugen geniet van het muziekgebeuren: ‘Het is heel leuk om mee te maken, het hele concours, maar zeker ook vanavond. Ik hoorde het stuk dat ik zelf ook heb ingestudeerd, nu pas met een orkest. Als je in je eentje speelt, kun je zo langzaam of snel gaan als je wilt. Als je per ongeluk een maat overslaat, is er geen man overboord. Met een orkest is dat niet zo; dan moet je het toch allemaal bij elkaar houden, solist en orkest. Daar is de dirigent dan natuurlijk voor, maar het is heel lastig.’ Aan het orkest, het Utrechts Studenten Concert, zal het niet liggen: ‘Het orkest is heel goed. Ze zijn op elkaar ingespeeld en ze luisteren goed. En het zijn ook amateurs; ze doen het naast hun studie. Net als de deelnemers aan dit concours.’

Den Hertog speculeert op mijn verzoek op de uitslag: ‘Ze hebben alledrie goed gespeeld, maar ik heb in eerdere rondes gehoord dat ze nog beter kunnen. Het is wel heel moeilijk om te zeggen wie er nou echt beter was; het waren drie heel verschillende stukken. Toch denk ik dat Clare Hammond gaat winnen, maar die is ook al semiprofessioneel bezig. Die heeft ook al die hele performance. Ze heeft een heel eigen stijl van pianospelen. Van het begin tot het eind is het een heel eigen opvoering. Het is echt kwaliteit.’

‘Het zijn een bepaald soort mensen, mensen die piano spelen. Het is echt een solo-instrument. Mensen die viool spelen of hobo, dat zijn meer teamplayers.’ Den Hertog wil na haar studie graag predikante worden. Ze ziet wel overeenkomsten met haar liefde voor de piano: ‘Het is hetzelfde gevoel. Je staat voor een groep en daar heb je een opvoering. En als je een preek houdt, dan is dat net zoiets. Ik wil mensen graag iets moois brengen. Als ik preek, maar ook als ik speel. Ik speel graag voor anderen.’

Zoals na de pauze bleek, kreeg Den Hertog gelijk met haar voorspelling: Clare Hammond uit Groot-Brittannië sleepte de eerste prijs in de wacht. Den Hertog: ‘Ik vind het zeker terecht. Clare speelt heel zeker, ze weet wat ze doet. De jury noemde haar spel ‘briljant’ en daar sluit ik me helemaal bij aan. Ze heeft ook wel iets extra muzikaliteit dan de andere finalisten; iets meer diepgang. En een goede performance; dat maakt het helemaal af.’

Artikel over vrijwilligerswerk, Illuster, UU 2006

Voor Illuster, het alumniblad van de Universiteit Utrecht, schreef ik een artikel over vrijwilligerswerk.