Toevallig huilen

Er zijn van die dingen die als een granaat inslaan. Die zorgvuldig gesloten deurtjes open rukken en je geen keus laten: je huilt. Nu!

Gisteravond was ik met een groep twirls op het concert van Plan Girls First. De eerste tranen vloeiden bij een aantal dames toen het filmpje over meisjesbesnijdenis voorbij kwam. Ik blokkeer dat. Ik weiger daar gewoon over na te denken. Ik weet dat het bestaat en ik gruwel van de wreedheid, maar als ik erover nadenk, word ik zo boos van machteloosheid… daar kan ik niets mee. Gelukkig kun je bij zo’n filmpje even de andere kant op kijken. Spelen met je telefoon. Het is er niet. Nu even niet.

Even later hielden we het niet allemaal droog bij ‘Stil in mij’ van Martin Buitenhuis, in duet met Paul de Munnik. We sloegen de armen om elkaar heen en schreeuwden met de geëmotioneerde twirl in kwestie zo hard als we konden dat het zo stil is in mij. Heerlijk. Ze droogde haar tranen toen de laatste noten wegstierven en we lachten er met elkaar om. Martin liet het podium aan Paul. Ik zei tegen de tranendrogende twirl: ‘Jij bent geweest. Ik heb ook zo van die liedjes waar ik het niet bij droog houd.’ Ik bedoelde eigenlijk één liedje. Eén heel specifiek liedje. Verder gaat het wel. Maar dat ene liedje knalt altijd direct mijn hart in.

‘Zij verstaat de kunst van bij me horen…’ zette Paul de Munnik op dat moment in. Ik vloekte en begon te huilen. Want echt, mensen, dat is dus dat ene, specifieke liedje. Onbegrijpelijk dat nou net op het moment dat ik aan dat liedje denk, iemand het begint te zingen. Met een orkest, voor duizenden mensen. En daartussen stond ik. Met allemaal lieve twirls om me heen, die natuurlijk wilden weten waarom dit liedje mij zo raakt.

Ik heb het ze verteld. Dit liedje zong de vader van mijn kind voor mij op onze trouwdag. Aan het begin van een huwelijk dat niet lang duurde, maar wel een prachtige, lieve dochter voortbracht, zong hij deze woorden voor mij. Later hebben we het een keer samen gezongen voor mijn grootouders. Het is een prachtig lied. Voor mij hoort dat lied bij iets wat was, maar niet bleef bestaan. Voor keuzes die ik heb gemaakt. Voor een liefde die stierf, maar voortleeft in een meisje waar ik zo intens van hou dat het pijn doet. Begrijp me niet verkeerd: ik ben dolgelukkig met de man waar ik in september mee trouw. Daar gaat het niet om. Het is gewoon menselijk sentiment. Van dat sentiment waar je steeds meer van krijgt, terwijl je ouder wordt.

Haar vader leest dit vast niet. Mocht dat wel zo zijn, dan mag hij het best weten: van dat liedje dat jij toen voor me zong, moet ik nog altijd huilen. Misschien is het gewoon het liedje dat nu hoort bij ons kind. Want zij is absoluut een wonder. Hoe dan ook.

De versie van Frans Halsema op YouTube:

De tekst
Zij verstaat de kunst van bij me horen
In mijn lichaam heeft ze plaats gemaakt voor twee
In mijn ogen woont ze, in mijn oren
Ze hoort en ziet mijn hele leven met me mee

Soms begint ze in mijn hart te zingen
Waar het nacht wordt heeft ze lichtjes aangedaan
En door haar weet ik dan door te dringen
Tot de onvermoede schat van ons bestaan

Zo alleen maar wil ik verder leven
Schuilend bij elkaar
En als ik oud moet worden
Dan alleen met haar

Zij kent al mijn dromen en mijn wanen
Al mijn haast en al mijn honger en mijn spijt
Als ik lach, kent zij alleen de tranen
die daar achter liggen in de tijd

Zo alleen maar wil ik verder leven
Schuilend bij elkaar
En als ik oud moet worden
Dan alleen met haar

Zij is meer dan deze woorden zeggen
In mijn lichaam heeft ze plaats gemaakt voor twee
Maar wie weet een wonder uit te leggen
En een wonder draag ik met me mee

Do it and do it and do it and do it…

‘I gotta feeling, that tonight’s gonna be a good night!’ schalde op 7 september ‘s avonds door Zandfoort aan de Eem, bij de lancering van de twirlskalender. Eerder die dag waren de Black Eyed Peas op 3FM al langsgekomen, ook voor de twirls. En zondag hoorde ik het nummer weer.

Amsterdam, 17 oktober 2010. In mijn leven een bijzondere dag, want na een half jaar trainen ben ik er klaar voor: met de twirls 8 kilometer hardlopen tijdens de Amsterdam Marathon. We zijn opgewonden. We hebben er zin in. Ik weet dat ik het kan, maar ik weet niet hoe lang ik erover zal doen. Het startschot hoor ik niet, maar de massa komt in beweging en ik ga mee. Ik ga mee, ik ga mee, ik ga mee! Vertrouwde liedjes met een lekker tempo brengen me op gang. Daar ga ik. De Wanda die het liefst altijd hoge hakken draagt en die met verve uitdraagt dat ze niet van sport houdt. Ik ren over tramrails en vluchtheuvels, door het Vondelpark, langs het Rijksmuseum. Langs veel lieve, juichende, klappende mensen. Langs bandjes en EHBO-posten. In de stralende zon. Amsterdam was nog nooit zo mooi.

Terwijl mijn knieën steeds meer pijn gaan doen en ik nog ongeveer anderhalve kilometer naar de eindstreep moet, komt de vertrouwde beat langs in mijn playlist: ‘Here we come, here we go, we gotta rock. Easy come, easy go, now we on top!’ Is het precies het goede moment? Ik voel de tranen branden. Daar is het stadion! Ik hoef niet meer zover! Maar ik wil nog niet stoppen, want het is zo mooi… Een stem die mijn naam roept. Daar staat mijn dierbare vriendin Liesbeth onverwacht toch langs de route, met haar jongste dochter. Ik roep dat het goed gaat. De pijn is weg.

Ik ben om. Hardlopen is leuk. En finishen in het Olympisch Stadion is waanzinnig mooi. ‘Just do it.’ Gewoon beginnen. Met twee minuutjes. En na twee weken loop je al vijf minuutjes achter elkaar. En na een half jaar… kun je gewoon 8 kilometer hardlopen. In 52 minuten en 33 seconden!

Hoe meer je het doet, hoe beter je wordt. Ik was van plan hier een parallel te trekken met schrijven, maar ik laat het achterwege. Ik wil gewoon nog even dat gevoel vasthouden. Van dat stadion. Die mensen. De muziek. De pijn. Het zweet. De medaille. Volgend jaar weer…

Verslagje van het winkelen met Inge, tien dagen later >>

Omdat ik een meisje ben

Ik ben geen pr-dame. Dat zei ik laatst zelf nog. Ik ben een copywriter. Een goeie. Maar geen pr-dame. Waarom niet, eigenlijk? Nou ja, daar ligt mijn expertise niet. Op zich. Maar ja, soms probeer je het toch. Omdat er niemand anders is. Of omdat het leuk is. Of omdat het… voor een goed doel is.

Wie mij volgt op twitter, kan het onmogelijk ontgaan zijn: ik zet me in voor de ‘twirls’. Sterker nog, men noemt mij ‘oppertwirl’ - dat vind ik een eretitel van jewelste. Wij – de twirls dus - zijn inmiddels tot onze oren beland in een waanzinnig project: wij gaan zoveel mogelijk geld ophalen voor Because I Am A Girl. Daarvoor lopen wij hard. Nou ja, niet heel hard – ik tenminste niet. Maar wel bij allerlei hardloopevenementen. Wie ons wil sponsoren, kan dat doen op onze actiepagina bij Plan Nederland.

Maar vond Wanda dat genoeg? Nee, natuurlijk niet. Natuurlijk kwam er weer wat bij. Laten we een naaktkalender maken. Welja. Leuk idee, ontstaan in samenwerking met Linda van Scheijndel. Tuurlijk, Wanda. Een naaktkalender. Met twaalf twirls. Waaronder ikzelf natuurlijk. Een mooie kalender: stijlvol, wel naakt maar netjes… En wie moet dat gaan kopen? Ik heb geen idee; we moeten dat ding promoten. Dus dat kwam er ook bij.

Sowieso twitteren wij ons een slag in de rondte over die zogeheten ‘twirlskalender’. En ik heb nog nooit ergens zoveel persberichten over verzonden. Nadat ik mijzelf uiteraard de vraag stelde: ‘Wat is nou eigenlijk het belangrijkste nieuwsfeit?’ Daarover won ik advies in bij iemand die wel een echte pr-dame is. Zij lag ondertussen op het strand. Dus ik ging het zelf doen. En dat kan ik best. Nou ja, eigenlijk niet, maar ik ging het gewoon proberen.

En verdomd… het gaat goed. Ik ben de tel inmiddels een beetje kwijt: hoeveel media hebben nu al aandacht besteed aan de twirlskalender? Het is zelfs niet helemaal duidelijk op hoeveel sites er sprake is van onze ‘chique naaktkalender’. Het aantal bezoekers op www.twirls.nl loopt in de duizenden. Van de landelijke media hebben Radio 538 en 3FM aandacht besteed aan de twirls. En als klap op de vuurpijl hebben we een leuk rijtje namen verzameld voor het ‘comité van aanbeveling’: dat rijtje namen staat straks achterop de kalender. Contact gelegd met bekende Nederlanders, hen een voorproefje laten zien, uitgelegd waar het voor was… ook dat is natuurlijk pr. Hm… kan ik het dan toch? Of verkoopt die kalender zichzelf?

Ik moet er stilletjes wel een beetje om lachen, als ik dat allemaal zo bekijk. En ik ben heel erg benieuwd of al dit tumult er toe leidt dat de lancering van de kalender op 7 september een zeer drukke avond wordt. En dat we die 500 kalenders gewoon verkopen. Stuk voor stuk. Met tientallen tegelijk, of heel geleidelijk aan. Wat zou dat mooi zijn…

Ik ben er zelf een beetje stil van. Want een pr-dame, dat ben ik nog steeds niet. Wat ik wel ben? Diep van binnen nog altijd een klein meisje. Een meisje dat momenteel heel erg blij is. En trots. En ook… een beetje verlegen.

Alles over de twirls, het hardlopen en de kalender vind je op www.twirls.nl >>

Een Grote Dag

Vandaag is Een Grote Dag. Ik maak namelijk straks mijn hardloopdebuut. Voor het eerst in mijn leven ren ik vijf hele kilometers achter elkaar. Dat mag een klein wonder heten, want als er iemand graag zit, dan ben ik het wel. Toch loop ik nu. Drie keer in de week, al negen weken lang.

De uitdaging om te gaan hardlopen, kwam via Twitter. Van @ingeping75. Waarom pakte ik de handschoen op? Hoe haalde ik het in mijn hoofd om er serieus op in te gaan? Dat zit zo: haar tweet paste bij mij op dat moment. Ik was me er al tijden van bewust dat ik eigenlijk moest gaan bewegen. De uitdaging was realistisch. Bovendien mag ik @ingeping75 graag. Ik dacht er even over na. En ik deed het: ik kocht hardloopschoenen, vond een goed beginnersschema op internet en ging hardlopen. Tot mijn verbazing vond ik het al snel leuk. En vandaag maak ik dus mijn hardloopdebuut tijdens de Business Loop Amersfoort.

De gemiddelde communicatieadviseur ziet ‘m al aankomen: zo zit het precies met communicatie. Dat ik ben gaan hardlopen, komt doordat de juiste vraag op het juiste moment op de juiste manier bij de juiste persoon kwam. Niet doordat iemand me erin geluisd heeft met gladde praatjes. Maar gewoon doordat het toevallig allemaal klopte. In ons vak willen we dat graag afdwingen. Dat gaat niet. Als iemand niet wil of kan hardlopen, dan gaat -ie niet hardlopen. Dan kan je communicatie nog zo briljant zijn, het gaat gewoon niet gebeuren. Dus dat wat je in de hand hebt, maak je in orde. En dan is het verder maar hopen dat jouw boodschap binnenkomt op een moment dat iemand er tijd voor heeft en er voor open staat.

Mooi vak. Ik kan er over blijven schrijven. Maar nu moet ik op de fiets naar de Business Loop Amersfoort voor mijn hardloopdebuut…