Toevallig huilen

Er zijn van die dingen die als een granaat inslaan. Die zorgvuldig gesloten deurtjes open rukken en je geen keus laten: je huilt. Nu!

Gisteravond was ik met een groep twirls op het concert van Plan Girls First. De eerste tranen vloeiden bij een aantal dames toen het filmpje over meisjesbesnijdenis voorbij kwam. Ik blokkeer dat. Ik weiger daar gewoon over na te denken. Ik weet dat het bestaat en ik gruwel van de wreedheid, maar als ik erover nadenk, word ik zo boos van machteloosheid… daar kan ik niets mee. Gelukkig kun je bij zo’n filmpje even de andere kant op kijken. Spelen met je telefoon. Het is er niet. Nu even niet.

Even later hielden we het niet allemaal droog bij ‘Stil in mij’ van Martin Buitenhuis, in duet met Paul de Munnik. We sloegen de armen om elkaar heen en schreeuwden met de geëmotioneerde twirl in kwestie zo hard als we konden dat het zo stil is in mij. Heerlijk. Ze droogde haar tranen toen de laatste noten wegstierven en we lachten er met elkaar om. Martin liet het podium aan Paul. Ik zei tegen de tranendrogende twirl: ‘Jij bent geweest. Ik heb ook zo van die liedjes waar ik het niet bij droog houd.’ Ik bedoelde eigenlijk één liedje. Eén heel specifiek liedje. Verder gaat het wel. Maar dat ene liedje knalt altijd direct mijn hart in.

‘Zij verstaat de kunst van bij me horen…’ zette Paul de Munnik op dat moment in. Ik vloekte en begon te huilen. Want echt, mensen, dat is dus dat ene, specifieke liedje. Onbegrijpelijk dat nou net op het moment dat ik aan dat liedje denk, iemand het begint te zingen. Met een orkest, voor duizenden mensen. En daartussen stond ik. Met allemaal lieve twirls om me heen, die natuurlijk wilden weten waarom dit liedje mij zo raakt.

Ik heb het ze verteld. Dit liedje zong de vader van mijn kind voor mij op onze trouwdag. Aan het begin van een huwelijk dat niet lang duurde, maar wel een prachtige, lieve dochter voortbracht, zong hij deze woorden voor mij. Later hebben we het een keer samen gezongen voor mijn grootouders. Het is een prachtig lied. Voor mij hoort dat lied bij iets wat was, maar niet bleef bestaan. Voor keuzes die ik heb gemaakt. Voor een liefde die stierf, maar voortleeft in een meisje waar ik zo intens van hou dat het pijn doet. Begrijp me niet verkeerd: ik ben dolgelukkig met de man waar ik in september mee trouw. Daar gaat het niet om. Het is gewoon menselijk sentiment. Van dat sentiment waar je steeds meer van krijgt, terwijl je ouder wordt.

Haar vader leest dit vast niet. Mocht dat wel zo zijn, dan mag hij het best weten: van dat liedje dat jij toen voor me zong, moet ik nog altijd huilen. Misschien is het gewoon het liedje dat nu hoort bij ons kind. Want zij is absoluut een wonder. Hoe dan ook.

De versie van Frans Halsema op YouTube:

De tekst
Zij verstaat de kunst van bij me horen
In mijn lichaam heeft ze plaats gemaakt voor twee
In mijn ogen woont ze, in mijn oren
Ze hoort en ziet mijn hele leven met me mee

Soms begint ze in mijn hart te zingen
Waar het nacht wordt heeft ze lichtjes aangedaan
En door haar weet ik dan door te dringen
Tot de onvermoede schat van ons bestaan

Zo alleen maar wil ik verder leven
Schuilend bij elkaar
En als ik oud moet worden
Dan alleen met haar

Zij kent al mijn dromen en mijn wanen
Al mijn haast en al mijn honger en mijn spijt
Als ik lach, kent zij alleen de tranen
die daar achter liggen in de tijd

Zo alleen maar wil ik verder leven
Schuilend bij elkaar
En als ik oud moet worden
Dan alleen met haar

Zij is meer dan deze woorden zeggen
In mijn lichaam heeft ze plaats gemaakt voor twee
Maar wie weet een wonder uit te leggen
En een wonder draag ik met me mee